De gedachtegang van vandaag

De filmmaker

2008-04-20T19:58:00.001+02:00

Laatst kwam er een filmmaker op bezoek bij Open Studio. Hij had geen filmacademie of HKU gedaan, maar filmwetenschappen gestudeerd. Ik vroeg me af wat zo'n studie inhield, wat moet je op de universiteit nou met film?
Wel, bij de studie filmwetenschappen is het de bedoeling dat je films gaat bestuderen. Dan ga je Hitchcock-films shot voor shot analyseren en filosoferen over waarom die ene vrouw in dat ene shot op die manier in die linker benedenhoek geplaatst is en bedenk je dat dit een prachtig symbool is voor de vrouwelijke onderdrukking in die tijd en wellicht een verwijzing naar een schilderij van Meijer de Haan waar ook voor een gewaagde compositie is gekozen. Natuurlijk weet onze filmmaker inmiddels net zo goed als ik dat die ene vrouw in dat ene shot daar helemaal niet had moeten zijn, dat Hitchcock het een lelijk shot vond en het eigenlijk niet wilde gebruiken, maar gedwongen was dit wel te doen omdat de andere takes van dat shot nog minder bruikbaar waren. Filmwetenschappers gaan dus betekenis leggen aan dingen in films die in eerste instantie helemaal geen betekenis hadden.
Dan mogen ze mijn films ook wel eens inspecteren op verborgen betekenissen, prachtige symbolen en doordachte verwijzingen. Worden ze plots veel waardevoller.

Verder vertelde de filmmaker iets waar ik me erg in kan vinden. Hij beschreef het moment dat je als schrijver van een film op de set staat en even beseft dat al die mensen daar bezig zijn met een groot project dat jij in gang hebt gezet, dat al die mensen na- en meedenken over hoe kleine dingetjes uit jouw scenario het best uitgevoerd kunnen worden omdat jij dat maar bedacht hebt. Het is ontroerend om te zien hoe mensen zich zo goed ervoor inzetten. Maar dan voel je je ook opeens zo verantwoordelijk. Dat zoveel mensen tijd vrij maken om jouw idee uit te voeren. Dan moet het wel een goed idee zijn, dan moet het natuurlijk wel iets bijdragen aan de wereld waar we nu in leven. Is mijn idee wel zo goed, of verspil ik er de tijd van zoveel mensen mee?

Ben weer terug!

2008-04-07T21:47:00.001+02:00

Ik heb al een tijdje niks van me laten horen. Ik zal geen beloftes maken met dat ik weer regelmatig zal posten want ik weet dat ik me daar toch niet aan ga houden. :-P

Ik zal posten wat ik al schrijf, maar ga niet apart voor mijn blog teksten schrijven. Althans, niet dat ik van plan ben.

Aanleiding van mijn motivatie om mijn ideeën weer op mijn weblog te openbaren is mijn aanmelding voor de studie Writing for Performance. Waardoor ik weer bewust ben geworden hoe leuk ik het wel niet vind om te schrijven.

Jason

2007-01-21T17:17:00.000+01:00

Jason zit aan tafel met zijn opa en oma. Nadat er even een korte stilte valt, vraagt Jason aan zijn opa en oma: 'Kunnen jullie Engels?' Zijn opa, een bescheiden man, wisselt een blik met oma.

'Nou, we kunnen wel een beetje Engels. Wat wilde je zeggen dan?'

Jason leunt naar voren, zijn opa en oma doen het zelfde.

'I love you.'

Herinnering

2006-12-03T20:30:00.000+01:00

We moesten in de les een stukje schrijven in de ik-vorm over iemand die van iemand anders een herinnering te horen krijgt.
Thuis moesten we de herinnering die in het eerste stukje verteld wordt beschrijven. Met de persoon die in het eerste stukje als derde persoon optrede nu als eerste persoon.
Ik hoop dat jullie het bergijpen want het heeft even geduurd voor ik de uitleg eindelijk had staan.

Stukje uit de les:

'Wat een prachtig uitzicht, eigenlijk.' zeg ik en neem een slok uit een wijnfles. Céline draait zich om en rolt op haar bureaustoel naar mij toe. Ze kijkt met me mee naar buiten, ik maak plaats voor haar op het grote venster.
'Hoezo?' vraagt ze terwijl ze naast me komt zitten.
'Al die huizen, je kijkt er zo over heen.' zeg ik. 'Ik wou dat ik al een eigen huis had.' Céline pakt de wijnfles uit mijn hand en neemt zelf ook een slok. Plotseling begint ze te lachen.
'Wat is er?'
'Oh, niks bijzonders.'
Céline kijkt uit het raam maar ik weet dat ze me het toch gaat vertellen.
'Vorige week waren Ruud en ik uit geweest. Het was heel warm binnen dus ik had het raam open gezet. Ruud ging even later op het venster zitten en hij dacht dat het raam dicht was. Hij leunde achterover, ik kon hem nog maar net terugtrekken.'
Verbijsterd kijk ik haar aan.
'Is dat grappig?'
'Tuurlijk niet, ik schrok me dood! Je had z'n gezicht alleen moeten zien, joh! Dat vergeet ik mijn hele leven niet!'
Ik rol met mijn ogen.
'Besef je wel wat er had kunnen gebeuren?'
Céline knikt. Ze zet het raam op een kier en gooit de wijnfles naar beneden.
'Wat doe je?' roep ik uit.
De fles knalt op de grond. Scherven vliegen alle kanten uit en op de stoep kruipt een grote, rode vlek.

Stukje thuis:

Met moeite krijg ik de deur open. Eerst was het een hele opgave om de sleutel in het sleutelgat te krijgen, daarna had ik te weinig kracht in mijn vingers om de sleutel om te draaien. Daar komt ook nog bij dat Ruud de hele flat wakker maakt.
'Sst!' zeg ik voor de vierde keer. Ik strompel naar binnen en zoek naar het lichtknopje. Ruud trekt, natuurlijk veel te hard, de deur achter zich dicht. Hij geeft kusjes in mijn nek en protesteert als het licht aangaat.
'Zo kan ik beter mijn evenwicht bewaren.' geef ik als excuus.

In de slaapkamer is het bloedheet, ik zet het raam open voor wat frisse lucht. Ik ga aan mijn bureau zitten en doe, puur uit automatisme, de computer aan. Onder luid gekraak van de computer draai ik rondjes op mijn stoel. Na twee rondjes begint het me al te duizelen en moet ik uitkijken dat ik niet misselijk wordt. Ongeduldig klik ik op de computer mijn map met muziek open, de computer protesteert luidruchtig tegen de opdracht maar voert deze na enkele seconden keurig uit. Ik zet een paar liedjes op, maar ik let op het volume, anders gaat de buurvrouw weer zo zeuren.
Ik probeer me te herinneren waar Ruud is gebleven. Ik kan me niet herinneren dat hij zei dat hij weg ging. Ik pak mijn mobiel en bel hem. Niet veel later speelt in het halletje het deuntje van Ruuds mobiel.
'Hé, slaapkop!' roep ik naar hem. Het is een komisch gezicht. Ruud zit met zijn mond wagenwijd open op een stoel. Op zijn schoot ligt zijn rechterschoen, de linker zit nog aan zijn voet. Ruud schrikt wakker, mompelt wat en loopt met me mee de kamer in.
In de kamer gaat Ruud op het venster zitten. Ik loop wat heen en weer, kijk in de spiegel in de hoop dat ik er wat nuchterder van wordt en loopt naar Ruud toe, die bijna weer in slaap valt. Ik geef hem een kus op zijn voorhoofd, hij leunt langzaam achterover.
Ik ben de eerste die schrikt. Het raam! Nooit geweten dat ik onder invloed van alcohol nog zo snel kon reageren. Op het moment dat hij over zijn zwaartepunt heen is en zelf schrikt heb ik hem al bij de kraag gegrepen. Ik trek hem met al mijn kracht terug en voor hij kan beseffen wat er aan de hand is liggen we al samen op de grond.
Als de schrik voorbij is, kan ik niet meer ophouden met lachen. Ruud knippert met z'n slaperige, dronken ogen en mompelt zachtjes voor zich uit. 'Is niet grappig.' weet ik eruit op te maken. Na enkele seconden valt hij op de grond in slaap.

Personage mix

2006-11-09T10:52:00.000+01:00

Mijn derde opdracht: Maak een mix van drie personen in je omgeving. Neem van de een de leefomstandigheden, van de ander het uiterlijk en van een derde de karakter eigenschappen. Ik zeg lekker niet wie... :-P

Buiten adem zoek ik steun bij het hek van een basisschool. Een zweetdruppel glijdt langzaam over mijn wang en kriebelt niet veel later in mijn nek. Mijn neus is koud, evenals mijn handen, die het hek stevig vasthouden. In de verte verschijnen twee koplampen vanuit de mist. Ik probeer te genieten van de frisse ochtendlucht maar mijn gedachten dwalen voortdurend af naar de gebeurtenissen van het afgelopen uur.

Het begon toen mijn moeder ontdekte dat de kaasschaaf weg was, ze schoot volledig uit haar slof. Wij, de kinderen, zouden het weer gedaan hebben. Ze tierde over dat we nooit helpen in het huishouden en zij altijd alles moet doen. Tot ze weer aankwam bij haar favoriete onderwerp: 'jullie vader'. Hij zou ons niet genoeg discipline bij brengen, zei ze.

Ik zat al in mijn sportkleding en stond net op het punt om te vertrekken. Ik had geen zin in al die onzin en ben meteen weggelopen toen ze over mijn vader begon. Tot grote irritatie van mijn moeder, natuurlijk.

Een voorbijrijdende auto verbreekt de stilte. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd en jog verder. De puntjes van mijn blonde haar prikken pestend in mijn ogen. Mijn haar is eigenlijk al veel te lang. Laatst lukte het me niet de ondertiteling van een film te lezen. Pas na een half uur kwam ik erachter dat mijn haar voor mijn ogen hing. Ik lach om de gedachte en besef dat ik mijn lachspieren een tijd ben vergeten te gebruiken.

Jelle

2006-11-08T14:14:00.000+01:00

Zoë loopt rustig door de supermarkt. Met een mandje in haar armen struint ze langs de potjes groente. Ze laat haar blik langs de sperzieboontjes en worteltjes glijden maar besluit toch maar weer een avond ongezond te eten. Elke dag neemt ze zich voor gezond te eten maar de aantrekkelijke diepvriespizza's en patat winnen het toch elke keer. Het is maar voor een tijdje, denkt ze. Als haar ouders weer terug zijn, staat elke avond een gezonde maaltijd voor haar klaar.

In haar mandje zit al het nodige proviand voor vanavond als haar vrienden langs komen; Een fles cola, sinas en 7up, een paar zakken chips en twee repen chocola. Drank regelt Hugo, die is bijna achttien en krijgt echt alles mee.

Als Zoë shampoo uitzoekt ziet ze in haar ooghoeken een vakkenvuller die de tampons in de schappen zet. De jongen reageert niet als een vrouw met een overvol karretje langsloopt en per ongeluk tegen hem aanstoot. Zijn handen trillen en hij zweet zo erg dat zijn gezicht ervan glimt.

'Heb je het warm?' Vraagt ze aan de jongen. Hij schrikt op en kijkt haar aan. Dan herkent Zoë hem. Het is Jelle, de grote loser van de basisschool. Hij heeft nog steeds die vreselijke flaporen en kijkt, zoals hij altijd al gedaan heeft, suf uit zijn ogen.

'Hé, Zoë.' Zegt hij en gaat verder met het vullen. Zoë rolt met haar ogen, hij heeft haar herkend.

'Hoe gaat het?' Mompelt Jelle en kijkt haar schichtig aan.

'Gaat wel, met jou?' Zoë kan zichzelf wel voor haar kop slaan, natuurlijk gaat het niet goed met hem, dat kan ze al van een afstand zien, maar ze heeft nu echt geen behoefte aan zielige jongetjes.

'Niet zo goed.' Hakkelt Jelle en doet alsof hij druk bezig is. Zoë voelt zich toch een beetje ongemakkelijk maar laat niets merken. Ze pakt een fles shampoo en loopt weg.

Als ze in de rij bij de kassa staat krijgt ze een onbehaaglijk gevoel. Herinneringen die ze ooit diep had weggestopt komen met vlagen van medelijden weer boven. Ze ziet de Jelle uit groep zeven weer op het schoolplein lopen. Met gebogen hoofd en hangende schouders schopt hij steentjes voor zich uit, gekleed in zijn altijd witte T-shirt en zijn veel te grote spijkerbroek. In al die tijd is hij niets veranderd; even onzeker en schuchter als hij altijd al was.

Zoë stapt uit de rij en loopt naar Jelle toe. Hij staat er nog, met dezelfde hangende schouders en afwezige blik.

'Wat gaat er dan niet zo goed?' Vraagt Zoë en Jelle draait zich verbaasd om.

Seizoen

2006-10-15T13:14:00.000+02:00

Mijn eerste opdracht van mijn curcus. Mogen jullie raden wel seizoen dit is.

Met zijn handen in zijn zakken wachtte Bas op de tram. Wat duurde wachten toch lang.
Zijn gedachten dwaalden af naar gister. De vergadering had uren geduurd. Aan het begin ging het wel soepel maar na een hevige discussie tussen Gert en Ria wilde het niet vlotten, met als gevolg dat ze om elf uur nog niet klaar waren en nu bergen werk hadden.
Bas snoot zijn neus en tuurde voor zich uit.
Hij zag op tegen volgende week. Hij moest zoveel doen en hij wist dat hij het werk niet op tijd af zou krijgen. Hij was doodmoe en mocht zichzelf gelukkig prijzen dat hij vanavond een uurtje langer kon slapen omdat de klok achteruit gezet zou worden.
Bas schrok toen een tram plotseling voor zijn neus stond. Hij stapte in en voelde zijn oren gloeien van de warmte. Nadat hij zijn kaartje had afgestempeld wurmde hij zich tussen de mensen door en wist zich een weg te banen naar een rustiger plekje.
Het begon al donker te worden. In het westen kleurden de wolken rood en paars, wat een prachtig contrast vormde met de grijze wolken eromheen. Bas leunde tegen de paal die hij vasthield en sloot even zijn ogen. Zijn oogleden voelden zwaar. Als de tram op dat moment niet plotseling remde was dat misschien ook wel gebeurd.

Vele haltes later riep een stem de halte om waar hij eruit moest. Hij keek om zich heen, de tram was nu veel leger. Hij had nauwelijks gemerkt dat de tram langzaam was leeggestroomd. Hij stapte uit en ademde de frisse lucht in. Hij zette er flink de pas in en liep naar huis, naar zijn lekkere, warme bed.

Met een jas

2006-09-04T20:18:00.000+02:00

Mensen zijn koukleumen. Het was heerlijk zomers weer, toen kwamen er een paar wolken en nu loopt iedereen al met dikke jassen aan. Het is echt niet koud het ziet er alleen koud uit. Het was vandaag 22 graden! Ik zweet me al te pletter in de tram met mijn vest aan, hoe kunnen mensen met jas en sjaal nou normaal zitten?

Maar dat is mijn probleem gelukkig niet. Zij zijn degenen die in de winter met drie jassen aan nog kou lijden. Ik niet, want ik kleed me nu tenminste niet zo overdreven. Met mijn shirtje heb ik het goed, als het iets kouder wordt heb ik mijn vest. Ik ben tevreden. En straks als het écht koud wordt tenminste ook.

Asyrion

2006-07-11T22:21:00.000+02:00

Fae froze when suddenly a thick mist made her visibility field as good as gone. She was a fool. There were people in terrible danger and she didn't move a finger! She closed her eyes and wished her wings could make her fly away. But she wasn't a good winger*, she couldn't fly, only flutter. You couldn't even call it flutter. It was more like moving her wings and get a few inches from the ground.

But it was not the moment for such thoughts now, she had to help people, though she couldn't see. She never was in such trouble before. She always searched for danger, but danger never found her.

She decided to wait until the mist was gone.

*Someone with wings

Feesten organiseren

2006-06-13T23:35:00.000+02:00

Wat toch wel veel tijd kost, veel energie vraagt, veel van het geheugen vraagt, smeekt om ordening maar toch ontzettend leuk is om te doen is feesten organiseren. Inmiddels zijn de CeF-feesten al redelijk bekend bij vrienden en kennissen van onze leeftijd. CeF staat voor Corlijn en Fleur. Wij zijn het feestkoppel van onze vriendenkring. We hebben inmiddels drie succesvolle CeF-feesten georganiseerd.

Laatst kwam ik in aanraking met iets nieuws: een surpriseparty. Onze grote vriend Sjampo (Ook wel bekend als Jan-Paul) werd vandaag 18 jaar. Daarom hebben we zaterdag een surpriseparty georganiseerd. Het is nog leuker dan een ander feest organiseren omdat het een hoog stiekem-gehalte heeft. Zo moest ik de nummers hebben van Sjampo's 'andere' vrienden. En was ik verplicht op slinkse wijze zijn mobiel jatten.

Gelukkig is Sjampo een goed persoon om mee te oefenen. Hij had geen enkele argwaan toen ik zijn 'smsjes even wilde lezen', om vervolgens een half uur er met zijn mobiel vandoor te gaan. Ook niet toen hij opeens op het geweldige idee was gekomen om zijn feestje op zaterdag te vieren en we allemaal om vage niet konden komen maar zondag voor ons allemaal (op één na die niet goed meespeelde) wel goed uitkwam. Zelfs toen zijn moeder haar mond half voorbij praatte had hij geen flauw benul dat er ook maar enigszins iemand met zijn planning aan de haal ging. Hij had het prachtige plaatje voor zich dat hij vrijdag met het ene vriendengroepje zijn verjaardag vierde, op zondag met het andere en vervolgens op dinsdag met het derde. Maar wij hadden andere plannen. Tja, vrijdag moest dan maar... Maar zaterdag zaten we met de hele club in zijn woonkamer.

Het spannendste was dat ik bijna niemand kende en tot een halfuur voor Sjampo 'surprised' werd niet wist wie ik voor me zou hebben. Gelukkig klopte het beeld dat ik voor me had; geen drukke bierzuipende hormoonjongeren, maar rustige, gezellige mensen met respect voor het huis (ze braken niets af). Na een tijdje werd het me wel een beetje té rustig. Toen Sjampo zijn cadeautjes had uitgepakt (ja, hij is al surprised) hing er een beetje een sfeertje van: 'en nu?' Gelukkig gingen er wat mensen buiten zitten kletsen en een paar gingen binnen voetbal kijken. Het was een leuk feest. Rustig, maar leuk.

Sjampo was er blij mee, wij waren er blij mee en ook op de gezichten van Sjampo's ouders verscheen een glimlach toen de volgende ochtend alles netjes was opgeruimd.

'Heisa' geen invloed op 'de Ruimte'

2006-06-05T19:25:00.000+02:00

Soest - De democratische school 'de Ruimte' te Soest heeft een negatief inspectie rapport gekregen. Veel ouders van leerlingen die op deze vernieuwende school zitten hebben een brief van de leerplichtambtenaar ontvangen waarin staat dat hun kinderen niet op een school zitten. Als de ouders niet hun kinderen op een andere school zetten, riskeren zij hoge geldboetes. Toch zijn er geen ouders die om deze reden hun kinderen van de Ruimte halen en op een andere school zetten. 'Mijn kind voelde zich niet thuis op zijn oude school. Hier op de Ruimte is hij helemaal opgebloeid. Ik wil hem niet terugsturen naar het reguliere onderwijs.' Zegt ouder X, ouder van een jonge puber op de Ruimte. 'Wij hebben niet het idee dat we iets verkeerd doen. We houden ons volgens onszelf volledig aan de wet.' Aldus begeleider Y, medeoprichter van de Ruimte. Volgens begeleider Y zijn er verschillende interpretaties van de wet mogelijk. Ook zegt begeleider Y dat er onjuistheden zijn in het inspectierapport, dit rapport wordt door een paar experts bekeken en de onjuistheden worden door hen op een rijtje gezet. 'Dit zouden we in een eventuele rechtszaak nodig kunnen hebben. Mocht het zover komen willen we graag goed voorbereid zijn.' Over wat dan onjuist is aan het inspectierapport kan begeleider Y nog niks zeggen. Wel wil begeleider Y benadrukken dat al deze 'heisa' geen invloed heeft op het proces binnen de school en dat er nog steeds nieuwe leerlingen worden aangenomen.

De Ruimte: www.deruimtesoest.nl
Platform democratische scholen: www.democratischescholen.nl
Onderwijsinspectie: www.onderwijsinspectie.nl

Kinderboekenweek

2006-06-03T00:51:00.000+02:00

Kinderboekenweek. Ik weet het nog maar al te goed. Als je in de bovenbouw (groep 6, 7 en 8) zat kwam er een kinderboekenschrijver langs in de klas. En natuurlijk ging het in mijn geval zo dat toen ik in de middenbouw zat de o, zo bekende Paul van Loon langs kwam en dat ik me, toen ik eindelijk in de bovenbouw zat, vol smacht afvroeg welke kinderboekenschrijver er dit keer zou komen. Carry Slee? Jaques Vriens? Anke de Vries? Paul Biegel? Tonke Dragt? Thea Beckman? Alles behalve die verschrikkelijke Ton van Reen waar ik nog nooit van had gehoord die mij en een ander hoogblond meisje uitmaakte voor heks.

Het ergste wat je als kind kan overkomen is een leraar die zijn lievelingetjes heeft. Maar wat nog veel erger bleek was dat een onbekend persoon die zichzelf kinderboekenschrijver noemt even de baas komt spelen in joúw vertrouwelijke omgeving. En vervolgens op basis van haarkleur zijn lievelingetjes maakt. Ja, de roodharige waren zijn vriendjes en de blond harige zijn vijanden. Dat waren volgens hem de heksen. Hij had op basis daarvan boeken vol geschreven, bleek. Hij schreef over blond harige heksen in middeleeuwse tijd. Wat kon ik deze man verafschuwen, zeg!

Samen met het andere meisje die hij voor heks had uitgemaakt had ik gezworen ooit een boek te schrijven over een boze tovenaar Ton die voor zichzelf de illusie had gewekt dat alle blond harige meisjes heksen waren en dat die uitgeroeid moesten worden. Nu ik er verder over nadenk heb ik ook een geweldig einde bedacht; een donkerharige jongen wordt zijn ondergang, of nog beter: een roodharige jongen.

Wat ik vooral even wilde zeggen: Ik ben je niet vergeten Ton van Reen!

Sofie

2006-05-28T15:42:00.000+02:00

Met haar voetjes in de branding kijkt Sofie uit over de zee. Het water ebt weg en stroomt langzaam weer terug. Sofie's voetjes zakken een stukje weg in het zand. Haar lange haren waaien alle kanten uit. In haar handen heeft ze een armbandje waar ze liefelijk mee speelt. In de verte varen schepen in het water. Het water dat het licht van de ondergaande zon reflecteert.

'Ze staat hier elleke avond.' Zegt de serveerster tegen een nette man in een nabij gelegen strandhuis en knikt naar de kust. 'Ik had nooit gedacht dat dat een probleem zou kennen zijn.' 'Dat is het probleem ook niet, mevrouw.' Zegt de man en neemt een slok van zijn koffie. 'Zou u mij kennen excuseren? Er zijn nog meer klanten die geholpen motten worden.' Zegt de serveerster. De man bedankt en kijkt naar het strand, waar het meisje nog steeds uitkijkt over de zee.

Als de man zijn koffie op heeft is de zon bijna onder. Nadat hij om de rekening heeft gevraagd kijkt hij nogmaals naar het meisje. Hoe langer het meisje daar zo roerloos staat, hoe nieuwsgieriger hij wordt. Ze heeft in al die tijd dat hij hier zit geen moment bewogen. Het allerlaatste beetje zon gaat nu ook onder. 'Dat wordt dan twee euro tien.' Zegt de serveerster. De man draait zich om en zoekt naar zijn portemonnee. Hij geeft een briefje van vijf euro. Als hij wacht op zijn wisselgeld kijkt hij weer naar het meisje. Maar het meisje is nergens te bekennen. Hij schrikt op en rent naar de uitgang. Waarbij hij bijna de serveerster omgooit. 'Hou de rest maar!' Roept hij en rent naar buiten. Op het strand blijft hij stil staan en kijkt om zich heen. Maar nergens ziet hij een glimp van het meisje.

Na tevergeefs te hebben gezocht loopt de man langs de branding. Hoe kon dat meisje zo snel weg zijn? Zou ze soms het water in zijn gedoken en grotendeels onderwater zijn weggezwommen? Het kan nooit zou zijn geweest dat weg was gelopen. Dan had hij haar nog wel ergens gezien. Op de plek waar het meisje gestaan had blijft de man stil staan. De plaats waar haar voeten stonden is nu glad gestreken. De man hurkt en kijkt uit over de zee. Wat is er voor dit meisje zo belangrijk aan deze plek? En dit uitzicht? Zo belangrijk om er elke avond voor terug te komen?

Na wat wel uren lijkt staat de man weer op en besluit dat het weer tijd is om te vertrekken. Het is inmiddels zo donker dat zijn schaduw van het licht in het strandhuis verderop afkomstig is. Als hij langs het strandhuis loopt ziet hij de silhouetten van mensen die aan het schoonmaken zijn. Hij kan de weg naar de parkeerplaats in het donker maar moeilijk vinden. Maar als hij die heeft gevonden ziet hij al snel zijn auto staan. Hij stapt in en rijdt weg.

Die nacht slaapt hij slecht. Hij is bang weer over het meisje te dromen. Al maanden heeft hij steeds dezelfde droom. Steeds weer ziet hij vanaf een boot in de zee een meisje in de branding staan. Vrolijk zwaait hij naar haar. Het meisje rent vrolijk langs de kust en zwaait terug. Enkele minuten droomt hij van dit moment. Dan wordt het donker en overmeestert op een brute wijze een enorm schuld gevoel hem. Zwetend wordt hij wakker. Elke keer weer. Gelukkig slaat de droom hem deze nacht over.

Na veel te hebben uitgezocht wist hij op welk strand het meisje in zijn droom moest staan. Hij dacht dat hij er wel wat wijzer van zou worden als hij het strand zou bezoeken. Het was voor hem ook een grote verrassing toen hij daar daadwerkelijk een meisje zag staan. En wijzer werd hij er niet van. Het riep enkel meer vragen op.

De volgende ochtend wordt hij moeizaam wakker. Ook de rest van de dag verloopt niet soepel. Uren zit hij nutteloos achter de computer. Hij wil eigenlijk informatie over het meisje vinden maar hij heeft niks om mee te beginnen. Er zit niks anders op dan te wachten op de avond.

Om vijf uur kan hij niet meer wachten en rijdt naar het strand. Daar rijdt hij wat heen en weer. Als hij langs een haven komt stapt hij uit. Rustig loopt hij langs de ligplaatsen van de haven. Genietend van de frisse wind in zijn haren bekijkt hij de boten. Bij een zeilboot blijft hij staan. Deze is te koop. Een vrouw maakt het dek schoon en glimlacht naar hem als ze ziet hoe hij verstijft staat te kijken. De man ontwaakt. 'Mag ik wat vragen?' Vraagt hij. De vrouw loopt naar hem toe. 'Natuurlijk.' Zegt ze en steekt haar hand uit. 'Sandra Bakker.' De man schudt haar hand. 'Berend Donker.' Berend is even versuft van haar spontaniteit maar herstelt zich: 'Hoe duur is de boot?' 'De vraagprijs is 35 duizend euro. Kan je dat aan?' Zegt Sandra uitdagend. Er valt een korte stilte. 'Ben je geïnteresseerd?' Vervolgt ze. Berend haalt zijn schouders op. 'Ik heb vroeger veel gevaren. Het is alsof de drang naar varen plotseling terug komt.' Sandra luistert aandachtig. 'Ga verder.' Dringt ze aan als Berend even stil is. Berend is weer even versuft van haar spontaniteit. Hij begint wat hakkelend over dat varen een lange tijd een passie voor hem is geweest. Maar als hij eenmaal in zijn verhaal zit, vertelt hij ook over hoe zijn ouders graag wilden dat hij zaken ging doen en hoe hij zich daar eigenlijk teveel in liet meeslepen. Hoe hij het langzamerhand steeds drukker kreeg en zijn passie in het varen verminderde. Tot het er op een dag er helemaal niet meer was en hij zijn boot verkocht. Sandra, op haar beurt, vertelt over hoe zij ook lange tijd van het varen heeft genoten maar nu noodgedwongen de boot moet verkopen omdat ze thuis nogal krap zit. Zo verzeilen ze diep in gesprek over een verloren passie.

'Ik moet verder met mijn werk, zo meteen is het niet meer licht. De zon gaat bijna onder.' Zegt Sandra op een gegeven moment. Geschrokken kijkt Berend naar de zon. Die gaat inderdaad al bijna onder. 'Oh, nee!' Berend kijkt even naar Sandra. 'Ik moet gaan.' Zegt hij. 'Ga dan.' Dringt Sandra aan. 'Maar,' hakkelt Berend. 'Ik wil je graag weer zien. Ik bedoel, de boot. Ik wil hem misschien kopen.' Sandra lacht. 'Ik ben er volgende week weer. Rond dezelfde tijd. Maar je moet wel snel een besluit nemen. Ze is erg populair.' Berend knikt. 'Ik ben er. Doei!' En rent weg. Nog voor Sandra iets terug kan zeggen.

Met piepende banden komt de auto op de parkeerplaats tot stilstand. Berend rent de auto uit en rent het strand op. Gelukkig, de zon en de zee raken elkaar nog niet. En, belangrijker, het meisje staat er. Met een glimlach op zijn gezicht loopt Berend naar het meisje toe. Als hij twee meter van haar vandaan is draait het meisje zich om.

'Wat heb je rare kleren aan!' Zegt ze vrolijk. Berend kijkt naar zijn nette pak. Het is inderdaad wel erg netjes. Maar toch niet raar? Berend kijkt haar vragend aan. Het meisje kijkt hem goed aan en zegt dan: 'Oh, ik dacht dat je iemand anders was.' En ze kijkt weer uit over de zee. Berend komt naast haar staan. 'Wie dan?' Begint hij voorzichtig. Het meisje kijkt naar hem op en bekijkt hem aandachtig. 'Je lijkt precies mijn vader.' Er valt een korte stilte waarbij ze elkaar in de ogen kijken. 'Maar hij is knapper.' Vervolgt ze. 'Knapper dan ik?' Vraagt Berend verontwaardigd. 'Ja.' Zegt het meisje vastbesloten. 'Mijn vader is de knapste man die ik ken.' Berend lacht en kijkt uit over de zee. 'Wat is jouw naam?' Vraagt hij. Er volgt een stilte. 'Sofie.' Zegt Sofie. 'En de jouwe?' 'Berend.' 'Zo heet mijn vader ook.' Berend verstijft. Was dat waarom hij die dromen heeft? Voor een hulpeloos meisje dat maar niet kan accepteren dat haar vader er niet meer is? Hij was niet van plan om voor dit meisje te zorgen. Maar zijn nieuwsgierigheid was sterker dan zijn afkeer. 'Waar wacht je op?' Vraagt hij. 'Op mijn vader.' Weer die vader, denkt Berend geïrriteerd maar hij blijft kalm. 'Doe je dat elke avond?' 'Nee.' Antwoordt Sofie. Berend staart machteloos voor zich uit. Hij had honderden vragen maar nu hij de kans heeft ze te stellen weet hij het niet meer. Na zeker vijftien stille minuten besluit hij dat het geen zin heeft hier nog te blijven. 'Ik kom volgende week terug, vind je dat goed?' Vraagt hij aan Sofie. 'Van mij mag je hier volgende week terug komen.' Zegt Sofie. 'Maar dan ben ik er niet.' 'Waar ben je dan?' Vraagt Berend alsof hij niks kan verzinnen wat een meisje beter kan doen dan roerloos voor zich uit staren. 'Thuis. Mijn vader komt vanavond terug. Vanavond wordt het heel gezellig thuis. Mijn vader is een tijd weggeweest, zie je. Hij heeft beloofd dat hij een heel leuk cadeautje mee zou nemen. En van mijn moeder mag ik zo lang opblijven als ik wil.' 'Aha.' Is het enige dat Berend nog weet uit te brengen. 'Wanneer ben je hier weer?' Vraagt hij na enige tijd. Sofie haalt haar schouders op. 'Op een zonnige dag als het normaal is om naar het strand te gaan, denk ik.' Berend is versuft. Dit is helemaal geen zielig meisje. Het is een gewoon meisje met een huis en een thuis. Zonder nog iets te zeggen draait Berend zich om en loopt naar de parkeerplaats.

Vanaf de parkeerplaats kijkt hij nog even uit over de zee. Dan over het strand. Nergens een meisje. Nergens Sofie. Hij glimlacht en stapt in zijn auto. Nu zullen de dromen wel ophouden. Even later rijdt hij langs de ligplaatsen van de haven. Weer moet hij even lachen. Dat hij er ook maar even over na had gedacht een zeilboot te kopen. Hij heeft niet voor niks zijn oude verkocht. Daar moet hij niet een tweede keer in trappen.

Maar het idee dat het nu allemaal achter de rug is wordt in één klap de kop omgedraaid als Berend bijna een week later weer droomt over Sofie. Heviger dan ooit. Weer eerst die vrolijkheid, het gezwaai, het gelach. Dan rent Sofie het water in. De boot wordt stil gezet. 'Verlaat de boot niet!' Roept Sofie. 'Niet doen!' Maar Berend luistert niet. Hij trekt zijn jasje uit en springt van de boot af. Sofie staat tot haar middel in het water. Ze huilt. 'Luister nou eens! Ik wist het niet! Ik kon er niks aan doen! Je moet terug! Ga terug!' Als Berend in het water terechtkomt wordt alles weer zwart en wordt hij naar de bodem van de zee gezogen. Beelden van die dag flitsen voorbij. Het uitzicht, Sofie, de zeilboot, Sandra, Sofie, Sandra, Sofie, Sandra.

Berend schrikt wakker. Zijn shirt is doorweekt van het zweet. Sandra is de moeder van Sofie! Berend schiet uit bed en doet de computer aan. Als die opstart kijkt Berend naar de klok, drie uur. Hij staat op en loopt wat heen en weer, trekt zijn shirt uit en trekt weer een andere aan. Het stof voelt zacht aan op zijn huid. Dan kruipt hij achter de computer. Op het internet zoekt hij naar Sofie en Sandra Bakker. Er zijn niet veel resultaten. Geen van hen bevat informatie over de Sandra en Sofie die hij zoekt. In het telefoonboek zijn teveel resultaten om te zoeken. Ook vindt hij niks met de combinatie zeilboten en Sandra Bakker. Berend zucht en hangt achterover in zijn stoel. Even voelt hij zich ongelooflijk radeloos. Dan, op het moment dat hij het niet verwacht glijdt er een idee zijn gedachten binnen. Hij bekijkt vele verkoopsites op zoek naar zeilboten. Maar nergens vindt hij de boot van Sandra. Als hij de hoop bijna heeft opgegeven stuit hij op een zeilboot van 35 duizend euro. Hij klikt erop. Daar ziet hij de prachtige zeilboot van Sandra. Hij noteert het telefoonnummer dat erbij staat. Als hij het opgeschreven heeft staan zijn gedachtes even stil. Wat wilde hij nou eigenlijk? Hij had al een afspraak met Sandra, nou ja, hij wist in elk geval waar ze vanavond zou zijn. Als hij wilde kon hij haar gewoon vanavond weer zien. Lachend zet hij de computer weer uit en gaat weer in bed liggen. Langzaam valt hij in slaap.

's Avonds komt hij weer aan bij de haven. Zoals afgesproken is Sandra er ook. Dit keer wast ze de raampjes van de kajuit. Berend kucht. Sandra kijkt om en glimlacht. 'Jou had ik niet verwacht! En? Weet je al of je hem wilt kopen?' Berend snapt even niet wat ze bedoelt. Hij had helemaal niet meer over de boot kopen nagedacht. Hij had het al helemaal uit zijn hoofd gezet, het leek hem toch geen goed idee om de boot te kopen. Maar nu hij hier weer staat zegt iets hem dat hij het wel moet doen. 'Ik bied 40 duizend euro.' Sandra lacht. 'Je durft wel! Helaas heeft er iemand al 42 duizend euro geboden.' 'Dan bied ik 45 duizend euro.' Zegt Berend besloten. Voor het eerst ziet hij verbazing op Sandra's gezicht verschijnen. Het ziet er mooi uit, denkt Berend, maar haar spontane gezicht is mooier. 'Heb je echt zoveel geld?' Vraagt ze voorzichtig. Berend haalt zijn schouders op maar het betekend ja. 'Ik heb veel gewerkt en nooit wat uitgegeven.' Sandra lacht van blijdschap en omhelst Berend. 'Je helpt me hier zoveel mee.' Berend glimlacht. 'Ik help graag.' Mompelt hij. Sandra laat hem los. 'Ik zal de Vlucht over zee wel missen.' 'De vlucht?' Sandra schudt haar hoofd. 'Als je een boot wilt kopen moet je wel de naam ervan weten!' Berend kijkt naar de boeg. Vlucht over zee. Staat en in zwarte letters. 'Waarom heet 'ie zo?' Sandra glimlacht. 'Dat je dat nog moet vragen. Als je vaart met dit lieverdje is het net of je vliegt. Eerlijk gezegd denk ik dat het ook vluchten over zee betekent. Mijn vader heeft de naam verzonnen. Hij was altijd wel van de dubbele betekenissen. En ook wel van het vluchten. Als hij problemen had rende hij er altijd voor weg.' Het is even stil. 'Zullen we een strandwandeling maken?' Vraagt Berend plotseling. Sandra lacht om zijn spontaniteit. 'Tuurlijk.' Zegt ze en samen lopen ze naar het strand.

Ze praten veel over koetjes en kalfjes als ze over het strand lopen. De tijd verstrijkt en de zon gaat bijna onder. Berend zit zo in het gesprek dat het even duurt voordat het tot hem doordringt; in de verte ziet hij een meisje uitkijken over het strand. Berend staat stil en kijkt beter. Wat doet zij hier? 'Is er iets?' Vraagt Sandra als Berend voor zich uit blijft kijken. Dan schiet hem opeens weer te binnen wat hij wilde vragen. 'Heb jij een dochter?' Vraagt hij plotseling. Sandra kijkt hem verbaast aan. 'Vanwaar die vraag?' Vraagt ze voorzichtig. 'Heb je een dochter?' Dringt Berend aan. 'Nee, dat niet maar wa...' 'Zie je dat meisje daar in de verte?' Valt Berend haar in de rede. Sandra knikt. 'Zij lijkt sprekend op je. Ze heet Sofie en ik heb al maanden steeds dezelfde droom van haar. Ik vaar in een boot, zwaai naar haar, zij zwaait terug. Lachend rent ze door de branding. Dat meisje staat hier elke avond met zonsondergang. Ik heb haar vorige week aangesproken. Ze zei dat ze op haar vader wachtte, die zou die avond komen. Ook zei ze dat ze niet weer terug zou komen, althans niet binnenkort. En nu staat ze er weer!' Sandra moet het allemaal even bevatten. Ze zwijgt, kijkt naar het meisje, dan naar Berend en dan kijkt ze uit over de zee. 'Weet je het zeker?' Hakkelt ze na enige tijd onzeker. Berend knikt. 'Alles wat ik vertel is waar!' Sandra kijkt Berend aan en glimlacht. 'Laten we haar dan maar aanspreken, daar worden we denk ik wel wijzer van.' Tevreden met het antwoord loopt Berend verder, op de voet gevolgd door Sandra.

Als ze bij Sofie aankomen draait Sofie zich om. Ze kijkt vrolijk naar Sandra, dan naar Berend. 'Wat zie jij er raar uit zeg! En wat zit je haar raar!' Zegt ze tegen hem. Maar gooit dan haar handen in de lucht om een knuffel te ontvangen. Berend aarzelt, wisselt snel een blik met Sandra maar geeft Sofie toch een knuffel. 'Ik heb je gemist. Papa.' Zegt ze zachtjes als ze knuffelen. Berend schrikt maar laat niets merken. Als Berend weer overeind komt huppelt Sofie naar Sandra en springt in haar armen. Sandra en Berend wisselen allebei onbegrijpend en helemaal van slag een blik. Wat moesten ze hier nou weer mee? Als Sofie weer op haar eigen benen staat huppelt ze een klein stukje over het strand. En roept: 'Ik heb mijn plicht gedaan, nu jullie nog! Kijk daar maar!' Ze wijst langs Berend en Sandra naar het strand. Berend en Sandra kijken om en zien in de verte een verliefd stelletje in elkaar verstrengelt en kusjes gevend. Berend trekt een wenkbrauw omhoog en Sandra schudt haar hoofd. Als ze beide weer hun hoofd draaien in de richting van Sofie, zien ze allebei niks anders dan een groot leeg strand.

Een jaar later staan Berend en Sandra weer op dezelfde plek en genieten samen van de zonsondergang. 'Dat was nu precies een jaar geleden.' Fluistert Berend. 'Kan je je dat voorstellen?' Sandra schudt haar hoofd. 'Het lijkt wel gisteren.' Ze wrijft over haar dikke buik. 'Als het een meisje wordt noemen we haar Sofie.' Fluistert Sandra. Berend knikt en herhaalt: 'Als het een meisje wordt noemen we haar Sofie.' Ze omhelzen elkaar en kijken uit over de zee. Het water ebt weg en stroomt langzaam weer terug. Hun haren waaien onrustig in de wind. Sandra speelt liefelijk met een zelfgemaakt armbandje. In de verte varen schepen in het water. Het water dat het licht van de ondergaande zon reflecteert.

Innerlijke rust

2006-05-28T13:29:00.000+02:00

Innerlijke rust doet snel denken aan een rustig persoon. Maar als je beter kijkt naar de definitie van innerlijk, wat hart of iets bevindend in iemands geest betekend, heeft dat niks met de buitenkant van iemand te maken. Dat klinkt uiterst logisch. Maar toch staan niet veel mensen er bij stil.

De stoere en luidruchtige jongen heeft vaak een onzeker innerlijk, iets wat niet rust te noemen valt. Een onzeker innerlijk piekert en komt nooit tot rust, want er is altijd wel iets om zorgen over te maken. Nu is het voorbeeld gegeven van een stoere jongen maar veel mensen hebben een onzeker innerlijk. Het arrogante meisje, de stille nerd, de hells angel, de boekenwurm en zelf die oh, zo, wijze leraar. Een innerlijk dat piekert en onzeker is komt nooit tot rust.

Of iemand innerlijke rust bezit zie je niet zo snel, het zit tenslotte van binnen. Maar kijk eens iemand in de ogen, daar zit de connectie tussen het innerlijk en de buitenkant. Want het zijn de ogen die naar de wereld kijken. Al zie je die ogen van de buitenkant, aan de andere kant kijkt iemand net zo naar de jouwe. Het gevoel dat iemand dan overbrengt is het innerlijk. Het kan uiteraard per keer verschillen. Maar er zal altijd een rode lijn in zitten.

Het is als een lint die zacht of ruw kan aanvoelen. Het ruwe lint heeft soms een zacht plekje en het zachte lint heeft wel eens een ruw plekje. Zo zal iemand met innerlijke rust wel eens onrustig zijn en zal iemand met een onrustig innerlijk ook wel eens rustig zijn van binnen. Het streven van verlichting is een lint volledig zo zacht als zijde te produceren, om de eeuwige rust in de ogen te vinden.

Alleen zijn

2006-05-27T00:02:00.000+02:00

Ooit kon ik zo genieten van in mijn eentje zijn. Ik kreeg een geluksgevoel als ik midden in de natuur in mijn eentje uitkeek over een vallei, bos, riviertje of een ander natuurverschijnsel. Ik had er geen problemen mee als ik in mijn eentje ging skaten door de buurt. Geen moment voelde ik mij eenzaam.

Ondanks dat ik graag alleen was hechtte ik ook veel waarde aan gezelschap. Als ik een dag alleen buiten was geweest lag ik graag met mijn hoofd op mijn moeders schoot of zat ik na het eten vaak op mijn vaders schoot. Ook vond ik het fijn om veel bij mijn vrienden te zijn. Zij reflecteerden mijn gedrag en ik die van hen, waar ik veel van geleerd heb. Met vrienden leerde ik mijn sociale vaardigheden, van alleen zijn leerde ik mijzelf kennen. Beide vond ik erg belangrijk.

Maar in de tijd dat ik minder gelukkig werd en was (en mezelf en alles en iedereen anders ervan probeerde te overtuigen dat dit niet zo was) beleefde ik steeds minder plezier van dit alleen zijn. Maar niet alleen mijn plezier in alleen zijn verdween langzamerhand. Ook mijn nieuwsgierigheid, mijn zelfvertrouwen en mijn passie in het leven waren langzamerhand aan het wegkwijnen.

Het is wel inmiddels wel duidelijk voor mijn vaste 'bloglezers' en voor de mensen die mij een beetje kennen (de bloglezers en mensen die mij een beetje kennen zijn dan wel één en dezelfde groep maar daar gaat het even niet om) welke tijd ik bedoel, dus lijkt het me niet nodig me daar nog over op te winden (want dat doe ik vaak als het daar over gaat). Als je niet weet over welke tijd ik het heb kan je het altijd nog even vragen.

Maar op de Ruimte (mijn school, mochten mensen dat niet weten) heb ik veel weer terug gewonnen. Van mijn zelfvertrouwen en passie in het leven was het al duidelijk dat die met grote sprongen weer terug kwamen. Mijn nieuwsgierigheid is ook weer teruggekomen maar is nog lang niet wat het ooit was. Maar mijn plezier in alleen zijn was ik al zo lang kwijt dat ik het bijna vergeten was dat het bestond en is in één sprong teruggekomen. Ik liep de deur uit en heb een anderhalf uur lang rustig rondgelopen en genoten van het moment zoals die op dat moment was. Liet mij leiden door mijn intuïtie en heb er ongelooflijk van genoten. En dat wil ik weer. Ik heb weer de behoefte om alleen te zijn. En dan niet alleen zijn, thuis of in het openbaarvervoer (wat toch een ander soort alleen zijn is) maar alleen zijn, rondstruinen zonder een doel, zonder een verplichting, zonder onnodige gedachtes. Vandaag (Het is net over twaalven dus de blog zegt dat het al 27 mei is) ga ik lekker de stad in en genieten van alleen zijn.

Reïncarnatie

2006-05-18T19:14:00.000+02:00

Als je reïncarnatie zou vergelijken met water, zou het best voor de hand liggend zijn.

Water stroomt naar de zee. Eerst als klein riviertje die hard zijn best doet te stromen, dan als grote rivier die rustig voort kabbelt. Alsof het kleine riviertje niet kan wachten tot het groter is en de grote rivier maar rustig aan doet omdat hij weet dat het einde op een gegeven moment toch wel komt.
Het einde, de zee. Sommige zullen denken: maar de zee is het einde toch nog niet? Nee, dat is het ook niet. Maar wij zien de dood toch ook als ons einde. Het einde van het zijn als mens. Nou, de zee is voor een rivier het einde van het zijn als rivier. De dood van een rivier. Pardon. De dood van het water in de rivier.
Aangekomen in de zee. Blijkt dat het water niet dood is, het is alleen geen water van de rivier meer. Maar water van de zee. Dan stijgt het op, zweeft over het land en daalt weer neer.
Waar het allemaal weer overnieuw begint.

Dat is reïncarnatie. En als je er even bij stil staat besef je dat er nergens écht een begin is. Het begin creëer je zelf. Dus: Onze geboorte is niet het begin en onze dood is niet het einde. Ook al zien wij dat wel zo. Want wij zijn slechts het water in de rivier. Zo ver is ons uitzicht niet.

Wat ga je doen?

2006-05-18T18:59:00.000+02:00

Rustig zit ik in het gras.
'Weet je het al?' Vraagt hij.
'Weet ik wat al?' Vraag ik.
'Wat je gaat doen.'
'Ja.' Antwoord ik en sluit mijn ogen.
Er volgt een lange stilte.
'Wat dan?' Vraagt hij na die lange stilte.
'Wat, wat dan?'
'Wat ga je dan doen?'
'Dat moet je niet aan mij vragen.'
'Maar je zei net dat je het wist.'
'Wat wist?'
'Wat je gaat doen.' Zegt hij. Ditmaal ongeduldig.
Ik ga liggen.
'Dat ik weet wat ik ga doen houdt niet in dat je het aan mij moet vragen.'
'Is het geheim?'
'Nee.'
'Waarom zeg je het dan niet?'
'Dat wil ik niet.'
'Waarom niet?'
'Omdat ik dan niet meer de enige ben.'
'In wat?'
'In het weten van wat ik ga doen.'
'Wat is daar erg aan?'
'Dan kan het niet meer veranderen zonder dat iemand het weet.'
Weer volgt er een lange stilte. Een heel lange stilte. Dan sta ik op.
'Wat ga je doen?' Vraagt hij.
'Dat wil ik niet zeggen.' Zeg ik. 'Daar hadden we het net toch over?'
Dan loop ik weg. Zonder nog iets te zeggen.
Wat maakt het ook uit wat ik ga doen? Of het nou nu is of later. Niemand zal het weten, totdat ik het gedaan heb. Maar dan is het al gedaan.

Democratie in Nederland

2006-05-16T23:39:00.000+02:00

4 mei. Dodenherdenking. We herdenken hen die zijn omgekomen ten gevolgen van de Tweede Wereld oorlog. Omdat er een groep mensen buiten de bevolking werd gezet. Die niet democratisch mee mocht stemmen. Daarom moet democratie gekoesterd worden. Volgens een wijze man die zijn toespraak op 4 mei na achten hield op de dam in Amsterdam. Ook blijkt uit de toespraak van deze man dat hij vindt dat het nu wel oké is.

Wat hij dus echter niet beseft, is dat er al jaren, al eeuwen, een groep is geweest waar nu nog steeds niet democratisch naar geluisterd word. Kinderen.
Ze mogen niet democratisch meestemmen maar moeten zich wel allemaal aan allerlei regeltjes houden. Tuurlijk, de volwassenen luisteren naar de kinderen, ze weten (zo goed als) precies wat ze willen. Maar dat betekend niet dat je dan zomaar hun het recht op een stem kunt ontnemen! Laat ze eens spreken! Laat niet iemand voor ze spreken! Ze kunnen het heel goed zelf!

Volwassenen stemmen op mensen, mensen die zich dan over het onderwijs ontfermen. Het onderwijs! Waar de meeste volwassenen al weinig meer mee te maken hebben! Het lot van de kinderen ligt in de handen van mensen waarop het meest gestemd is door volwassenen. Daar hebben de kinderen niet voor gekozen! Ze komen ergens ten aarde, zonder het recht om mee te denken in de wereld waar ze in leven. 18 jaar lang! Dan pas mogen ze meestemmen. Maar dan hebben ze er niks meer aan!

Mooie democratie hier!

Dit moment

2006-05-16T23:07:00.000+02:00

Hoe kunnen er ooit dagen hetzelfde zijn als er zoveel mensen zijn?
Al die mensen leven hun leven.
Er hoeft slechts één persoon te zijn die iets buitengewoons doet.
Om een dag speciaal te maken.

Wat zijn gebeurtenissen?
Wanneer heb je er een meegemaakt?
Waarom heb je er pas een meegemaakt als je het door jou ogen gezien hebt?
Als je erbij was?

Op dit moment gebeuren er veel dingen op de wereld.
Waarom maak ik die niet mee?
Alleen maar omdat ik niet op die plaats ben?
Het gebeurt op dít moment.
Daar ben ik wel bij, dit moment.
Want ik ben er, ik maak mee...
Dit moment.

Dit moment is speciaal, het is uniek.
Dit moment komt nooit meer terug.
Geniet van nu.
Want zo meteen ben je het kwijt.

Dit moment is voor iedereen anders.
Voor de een droom, voor de ander een hel.
Wat er nog gaat komen weet ik niet.
Maar dat nu nu is weet ik wel.

Onze natuurlijke reactie op verandering

2006-04-15T12:24:00.000+02:00

'Onze natuurlijke reactie op verandering is angst, onrust en verzet.'

Zo las ik in de Cosmopolitan. Hier filosofeer ik nog even verder over in een twee verschillende situaties.

De puberteit
Een kind verandert in een volwassene gedurende de puberteit. Het kind zelf en de ouders merken de verandering van dichtbij. Wat is hun reactie op deze verandering? Laat ik daarbij als voorbeeld een typische puber nemen en typische ouders.
Verzet is er bij de puber zeker. Hij of zij zoekt nieuwe grenzen op en die gaan soms wat verder dan de ouders toestaan. Zo verzetten de ouders zich tegen het verzet van de puber. Dus ook bij ouders is er verzet aanwezig.
Angst is bij de ouders meer aanwezig dan bij de puber. De puber wil juist graag nieuwe dingen uitproberen. Daarbij ontstaat er de angst bij de ouders dat er iets misgaat met hun kind als deze nieuwe dingen uitprobeert of omdat de onafhankelijk wordt. De puber zou eventueel wel angst kunnen hebben wat betreft lichamelijke veranderingen. Dit wordt denk ik bepaald door de omgeving. In een omgeving waar er makkelijk over gepraat wordt zal die angst minder aanwezig zijn dan in een omgeving waar er minder makkelijk over gepraat wordt, of nog erger: waar dit soort onderwerpen wordt verafschuwd. Ook zou er bij de ouders een angst kunnen hangen als zij het idee hebben (of dit nou terecht is of niet) dat de puber nog niet genoeg verantwoordelijkheidsgevoel heeft en angst bij de puber inboezemen zodat hij of zij geen dingen zal doen waarvan de ouders niet willen dat hij of zij die doet.
Onrust is er zeker. Dat komt bij de puber misschien niet eens door de verandering zelf maar vooral door de consequenties die de verandering met zich mee brengt (hormonen). Bij de ouders eerder omdat hun kindlief opeens 'dingen' wilt gaan doen die de ouders eng vinden. Dit allen zal misschien inderdaad een onrustige sfeer teweeg brengen.

Vernieuwende scholen
Tja, de vernieuwende scholen zelf zijn juist de oorzaak van de verandering. Dus er klopt al weinig van dat ze zich dan zouden verzetten tegen de verandering. Ze zíjn de verandering. Maar daar hebben we nog niet alle betrokkenen mee gehad. Een van de betrokkenen is de inspectie. Angst is er. De inspectie is duidelijk bang voor de radicaal vernieuwende scholen. Dit laat de inspectie merken door verzet te tonen; als er grijze gebieden zijn in 'de regels' waar de vernieuwende scholen hun voordeel mee zouden kunnen doen, wil de inspectie deze aanpassen zodat ze weer in hun voordeel liggen. Hun voordeel, even voor de duidelijkheid, is dat zij strenger kunnen controleren met toetsen en dergelijke. Dit alles veroorzaakt een hoop onrust. Het zou verder wel kunnen dat bij de vernieuwende scholen angst, onrust en verzet naar voren komen als reactie op de reactie van de inspectie. Maar dan is het dus een reactie op een reactie op verandering en niet een reactie op verandering.

Conclusie: 'Onze natuurlijke reactie op verandering is onrust en verzet. Tenzij we zelf de bewuste veroorzaker van de verandering zijn. Angst wordt ons aangeleerd.'

Het krantje

2006-04-13T16:43:00.000+02:00

Tien minuten te vroeg is het. Of is het vijf minuten te laat? Mijn kont is bijna net zo koud als het bankje waar ik op zit. Mijn gedachten dwalen af. Zo ver zelfs dat als ik weer wakker word het alweer twaalf minuten verder is. Ik sta op en wrijf over mijn kont om die een beetje op te warmen. Ik kijk naar de plek waar mijn bus vandaan zou moeten komen. Of eigenlijk: had moeten komen, twee minuten geleden. Het duurt gelukkig niet lang voor de bus dan ook de hoek om komt rijden en langzaam voor mijn neus tot stilstand komt. De buschauffeur heeft meer oog voor een lief, lachend gezichtje dan voor mijn kaartje. Dat komt toch goed uit; mijn kaartje is niet geldig. Ik loop door de bus terwijl ik mijn blik laat glijden over vele gezichten. Lang, dun, donker, rond… De meest niet al te vrolijk, helaas, voor hen. Achterin neem ik plaats, schuin tegenover een tienerjongen. Op het bankstel aan de andere kant van het pad zitten ook twee tienerjongens naast elkaar te praten. Het conversatievolume neemt af en twee paar ogen branden op mijn gezicht. Als ik ze beantwoord met een vuile blik, dwalen de ogen een andere kant op en stijgt het conversatievolume weer omhoog. Zelfvoldaan kijk ik recht voor me uit. Dan naar de lege stoel naast mij, nou ja, leeg… er ligt een Metro. Ik pak het krantje en blader er doorheen. Geen idee waar het vandaan komt, wat het krantje al heeft meegemaakt. Zou de jongen schuin tegenover mij dit krantje nog in handen hebben gehad? Hoelang lag het er al? Het kwam in elk geval van een station. Welk station? Amersfoort centraal? Amersfoort schothorst? Amsterdam? Rotterdam? Den Haag misschien? Wat mij het meest logisch lijkt, is dat iemand op Amerfoort centraal het krantje mee de bus in nam en in Hoogland of Nieuwland uitstapte zonder krantje. En het krantje verder in de reis bleef liggen, de bus een rondje in Nieuwland maakte en ik daar instapte en het krantje in handen kreeg. Datzelfde krantje waar ik nu een sudoku puzzle in maak. In een van de vakjes staat een vraagteken. Het getal dat daar moet komen te staan is het anwoord op de puzzle, waarmee een x-box mee kan winnen. In het vakje zet ik een 8. Dan zet ik om de sudoku puzzle ook een aantak 8jes. Zo kan niemand er meer omheen dat het antwoord 8 is.

Ik ben nog niet klaar als de bus arriveert op Amersfoort centraal. Mijn aansluiting heb ik gemist. Ik neem plaats op een van de bankjes op het station. Zodra ik de sudoku af heb, leg ik het krantje naast me op het bankje. Genietend kijk ik naar de mensen op het station. Mensen met haast die zo hard rennen dat de grond trilt, mensen die rustig staan te kletsen tot hun trein arriveert en mensen die met een kopje koffie in hun hand doelloos voor zich uit staren. Als de klok aangeeft dat mijn bus officieel over tien minuten hoort te vertrekken rent er een jongen langs naar zijn vader en broertje. Met zijn drietjes lopen ze even later weer langs, de andere kant op. De vader pakt, als hij langs mijn bankje komt, het krantje. Ik hoor hem nog tegen zijn zoontjes zeggen, of eigenlijk meer tegen zichzelf: ‘Op naar Amsterdam.’ Daar gaat het krantje, op naar zijn volgende avontuur.

De tussen -n van gedachte(n)gang

2006-04-03T20:31:00.000+02:00

Zoveel mensen corrigeren mij op dat er een spelfout in de naam van mijn weblog staat. Althans, dat proberen ze. Want, zegt men, je schrijft: gedachtengang... Fout! Dit zijn de regels voor de tussen -n:

een woord krijgt een tussen -n als:

Het eerste deel van het woord een zelfstandig naamwoord is en
Het eerste deel van het woord in het meervoud UITSLUITEND eindigt op een -n.

Laten we dit even controleren. Gedachte is een zelfstandig naamwoord. Ik geef je daar helemaal gelijk in. MAAR... als wij even een kijkje in de dikke Van Dale nemen zien we dat het woord gedachte in het meervoud niet alleen kan eindigen op een -n (dus gedachten) maar dat dit ook kan eindigen op een -s (gedachtes, voor de mensen die ik daar nog een handje bij moet helpen). En zelfs als je in Microsoft Word gedachtengang intypt (heb ik net gemerkt) corrigeert het programma je en zegt het dat het gedachtegang is.

Inspiratie in de muziek

2006-03-24T12:44:00.000+01:00

Zolang heb ik me afgevraagd waar mijn inspiratie nou vandaan komt. Ik was even bang dat mijn inspiratie gister even rust had genomen. Maar nu denk ik te weten waar ik mijn inspiratie vandaan haal: muziek. Ik zette gister de muziek aan en ik kreeg opeens weer zo'n vlaag van inspiratie. Ik ben altijd al iemand geweest die helemaal kan opgaan in muziek. Zouden mensen via muziek mij bepaalde gevoelens kunnen doorseinen? Mensen die met veel passie en inspiratie een liedje maken, kunnen zij mij dat gevoel overbrengen? Ik heb het inspiratie gevoel lang niet bij elk liedje. Vooral liedjes van artiesten waar ik bewondering voor heb kunnen mij met hun liedjes dit gevoel geven. Ik kon zelfs bij twee Spaanse liedjes die ik vroeger heel veel luisterde een verhaal verzinnen waarvan later bleek dat het heel dichtbij het verhaal zat dat gezongen werd. Vaak gaat mijn inspiratie niet eens over waar het liedje over gaat. Soms ook wel, dan hoor ik een zinnetje en dan kan ik daar een heel verhaal van maken. Nou vraag ik me af, hebben veel mensen dit of is het echt iets speciaals waar ik trots op mag zijn?

Inspiratie is iets heel raars eigenlijk. Je hebt het of je hebt het niet. En als je het wel hebt kan je de mooiste dingen maken of verzinnen. Hebben alle grote artiesten naast talent ook altijd inspiratie? Of krijgen ze iets voorgeschoteld dat ze maar moeten uitvoeren? Zoals Britney Spears. Ik krijg uit diverse bronnen altijd te horen dat zijn niet haar eigen liedjes schrijft en niet haar eigen clips verzint. Dan kan ik me voorstellen dat ze een volledig inspiratieloze artiest is die toch wel het grote talent tot verkoop bezit.

Hoe belangrijk is inspiratie?

Spring is in the air

2006-03-22T22:59:00.000+01:00

Ik merk het weer. Het wordt weer echt lente. De zon breekt door, 's ochtends is het te warm onder de dekens en in de trein achtervolgen de flirt beluste ogen me weer. Het is alsof iedereen uit zijn winterslaap ontwaakt, zich ontpopt en als een vogeltje op zoek gaat naar een partner om de rest van het jaar mee door te brengen.

Het landschap wordt weer rustig en vredig. Bomen maken voorzichtig hun eerste stap tot bloeien. Schaapjes genieten van de vroege lentezon. Het water stroomt rustig in de wind. Vogeltjes fladderen vrolijk om elkaar heen. Duintjes zien er bijna weer aantrekkelijk uit. Zelfs de geur van de wind ruikt niet meer kil en guur, maar zacht en vruchtbaar.

Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar ik verlang wel weer naar de zomer.

Weerzien

2006-03-22T12:06:00.000+01:00

Het vliegveld is rustig.
Met het ijsje in mijn hand,
kijk ik door het dikke glas.

Koffers komen, koffers gaan.
Mensen komen, mensen gaan.

Mensen wachten, mensen kijken.
Hopen op het weerzien,
van vrienden en familie.

Alweer een jaar geleden.
Dat ik je voor het laatst zag.
Mijn kleine grote zus.

Daar in de verte loop je de trap af.
Niet alleen, dit keer.
Je vriend vergezelt je.

Je pakt je koffer en loopt verder.
Naar ons, je familie.
Die er altijd zal staan.
Wachtend op jou weerzien.

Schuine moppen en natte dromen

2006-03-21T15:13:00.000+01:00

- Kudde humor is humor die alleen schapen snappen.
- Een aanstekelijke lach is een lach waarmee je fikkie kunt stoken.
- Een schoolbord is een bord dat naar school gaat.
- Een schuine mop is een mop die je heel snel moet vertellen anders valt ie om.
- Bovennatuurlijk is een ander woord voor vliegen.
- Een kattenbak is een bak die katten maakt.
- Een natte droom is een droom die niet te lang moet duren anders raak je doorweekt.
- Een boodschappentas is een tas die de boodschappen doet.
- Een handbal is een bal in de vorm van een hand.
- Msn is een breezer-chatbox.

Technologie

2006-03-20T19:08:00.000+01:00

Vandaag deed het internet het niet op school. Echt ongelofelijk aan hoeveel dingen het kan liggen: de router, de server, de snoertjes en kabeltjes, de instellingen van internet... Uiteindelijk bleek dus dat het waarschijnlijk aan de provider ligt en dat wij er verder niks aan kunnen doen... *Zucht* Technologie... Als je je er eenmaal in hebt verdiept kan je er best mee overweg, maar dan moet je ook wel bij blijven. Een aantal jaar geleden (lees: een stuk of vier jaar geleden, maar het kan ook een jaar meer of minder zijn) vond ik het allemaal heel interessant en wist ik er ook best veel van. Maar mijn kennis is verouderd en ik heb er vrijwel niks meer aan. Ik snap helemaal wat ze bedoelen met dat de technologie veel te hard gaat. Alleen mensen die er dagelijks in zitten weten precies waar ze mee bezig zijn. Ja, ik weet hoe ik een weblogje in elkaar moet zetten, ik 'spreek' simpel HTML, weet hoe en waar ik dingen moet instaleren, weet voldoende waar alle snoertjes en kabeltjes in moeten (alleen raak ik soms in de war met de indeling van andere computers) en bezit het standaard breezer-pakket (word, msn, kazaa, internet...). Maar als er echt problemen zijn moet ik de hulp van computernerds inschakelen. Ik heb het idee dat ik op zich niet veel te kort kom voor persoonlijk gebruik. Ik ben alleen bang dat de technologie me op een zeker moment zal inhalen en ik er helemaal niks meer van snap. En een computernerd als vriendje maakt je ook behoorlijk lui. Ik moet dus veel computeren in de strijd tegen de technologie. Maar dat lukt ook niet als een zus de computer constant in beslag neemt voor schoolwerk.

Droom

2006-03-19T22:13:00.000+01:00

Vannacht droomde ik dat ik op de fiets zat. Ik werd door iedereen nagekeken. Tuurlijk, logisch. Dacht ik. Ik ben ook hartstikke knap. Maar naarmate de reis vorderde kwamen steeds meer vrienden van me met me meefietsen, terwijl de mensen nog steeds naar mij bleven kijken. En de vrienden die met me meefietsten waren minstens even knap als ik. Waarom werden zij niet nagekeken? Toen we op onze bestemming aankwamen bleek dat er een vuiltje op mijn gezicht zat.

Op de terugweg keek iedereen naar een vriendin van mij; haar make-up was uitgelopen.

De onverantwoordelijkheid van de man ontrafeld

2006-03-18T21:10:00.000+01:00

Dit is wat ik uit diverse bronnen heb opgemaakt:

Adam en Eva wonen in het paradijs. Allemaal heel leuk en aardig... MAAR! Ze mogen niet van een appelboom eten. Dan komt er een slang die Eva toch weet te verleiden met een appel. Eva neemt een hapje, geeft de appel aan Adam en die neemt ook een hap. God wordt boos en straft hen met sterfelijkheid en is de mensheid vervloekt. Maar dat is niet alles. De vrouw heeft er nu nog last van. Menstruatiepijnen, pijn bij de bevalling en meer kwaaltjes. Mij is verteld dat dat daardoor was.

Maar kom op mensen! Even reëel. Alsof de volledige verantwoordelijkheid bij de vrouw ligt omdat Eva toevallig als eerst een hap van die appel nam. Dus God is sowieso onredelijk geweest want of een, alle mannen hebben de onverantwoordelijkheid van Adam geërfd of twee, God heeft de vrouw nóg een extra last gegeven: de onverantwoordelijke man.

Weet je nog?

2006-03-18T12:58:00.000+01:00

Weet je nog?
Ik weet het nog.
Hoe de zon de tent verwarmde.
Hoe ik langzaam wakker werd.
In jouw armen.

Weet je nog?
Ik weet het nog.
De streling over mijn gezicht.
Lieve woordjes in mijn oor.
De ochtend geur.

Weet je nog?
Ik weet het nog.
Je hebt lang naar me gekeken.
Zeg je.
Je kan het nog wel uren volhouden.
Zeg je.
Dicht tegen elkaar aan.

Weet je nog?
Ik weet het nog.

Uitdagen

2006-03-17T22:55:00.000+01:00

Ik vind het fijn om mijn hersenen af en toe uit te dagen. Zoals vandaag, dan denk ik de hele dag heel veel na over van alles en nog wat. Dan zijn mijn hersenen 'warm gelopen' en gaat mijn denken sneller. Dan is het leuk om mijn hersenen uit te dagen door bijvoorbeeld wiskunde te doen. Dat wilde ik tijdens de laatste skivakantie ook. Toen had ik wiskunde A, 4 HAVO meegenomen maar dat boek was veel te makkelijk. Zo was er zelfs een vraag waarvan ik dacht dat het een strikvraag was maar dat bleek het toch niet te zijn. Ik kreeg een stamboom die er ongeveer zo uitzag:

Toen was de vraag welk nummer, uitgaande dat deze stamboom zo door zou gaan, de vader heeft van nummer 11 en welk nummer haar opa had. Ik dacht dus dat dat een strikvraag was, want iedereen heeft tenslotte twee opa's. Maar bij de antwoorden stond dat niet vermeld. De sukkels. Ik wil een wiskundeboek die wel leuke strikvragen bevat en mij niet alleen probeert een bepaalde methode aan te leren. Anders is het zo saai. Nu heb ik wel een boek van wiskunde B, 5 vwo, dat is al een stuk moeilijker maar helaas niet echt leuk of uitdagend. Ja, dat is het, ik wil een boek dat mij uitdaagt om door te denken, verder te denken, iets dat net boven mijn niveau zit, daar leer ik pas echt van.

Toegeven

2006-03-17T12:59:00.000+01:00

Als je toegeeft aan dat waar je je al zo lang tegen verzet, kan het best wel meevallen. Van het kleinste dingetje tot de meest uitgebreide problemen. Zo kwam ik op het idee toen ik vandaag liep naar school. Mijn schoen schoof mijn sok voortdurend naar beneden. Het verzetten daartegen was vermoeiend; elke minuut moest ik mijn sok weer omhoog trekken. Nadat ik dit toch wel veel te lang had volgehouden gaf ik het op en gaf ik toe aan de natuurkunde. Ik liet mijn sok halverwege mijn voet zijn waar die was. En het liep niet eens zo erg. Best fijn eigenlijk.

Ik denk dat dit in meer gevallen voor zal komen. Het is veel vermoeiender om tegen de stroom in te zwemmen dan erin mee te gaan. Aan de andere kant is het ook helemaal niet erg om als een rots in de rivier te blijven staan, wachtend tot de rivier rustig wordt. Of nog beter: een dam te bouwen. Het zal zeker moeite kosten. Maar als je dam gebouwd is, is het voor het water geen doen meer om er tegen in te gaan. Dan zijn de rollen helemaal omgedraaid. De dam heeft dan de touwtjes in handen.

Oké, oké. Dit gaat echt helemaal nergens meer over. Eerlijk toegegeven: ik had eerst in gedachten hoe sommige mensen zich verzetten tegen onze school. Dat ze veel minder moeite hoeven te doen door toe te geven aan een ander inzicht. Maar toen bedacht ik dat wij ons ook enorm aan het verzetten zijn tegen de stroom zoals die nu gaat. Maar zijn wij dan een rots of een dam? Zullen wij die overkant halen? Of zijn de mensen die zich verzetten tegen de school bezig met die dam. Of zijn ze juist het water in de rivier dat extra hard probeert te stromen? Want eigenlijk zijn wij de rivier niet; wij zijn niet de stroom zoals die nu gaat.

Oké, hier moet ik duidelijk nog verder over filosoferen. Als jullie nou vast jullie visie hier op geven… Dat helpt mij wel.

Korter?

2006-03-16T09:59:00.000+01:00

Ik merk dat de dingen die ik schrijf wel erg lang zijn. Moet ik mijn tekststukken korter maken of zijn ze wel interessant genoeg? Zijn ze überhaupt wel enigzins interessant? Want niemand leest ze toch. Hehe, ik heb ook nog niemand de URL gegeven... En mijn site heb ik al zolang niet vernieuwd, daar komt toch ook niemand dus daar zullen ze de URL ook niet gezien hebben.

Hebben onze gebruiken invloed op hoe 'normaal' we zijn?

2006-03-16T09:57:00.000+01:00

Mensen, zeker tieners, willen graag speciaal en bijzonder zijn. Tuurlijk heb ik dit zelf ook. Daarbij besef ik wel, en daar heb ik absoluut vrede mee, dat ik ook een hoop gebruiken heb (Ik noem het even voor het gemak gebruiken. Ik bedoel eigenlijk iets uitgebreiders dat gebruiken includeert maar ik weet geen ander woord dat passend is.) die heel veel mensen hebben. Die noemt men ‘normaal’. Zo dubben veel mensen met de vraag wanneer iemand nou ‘normaal’ is. Ik denk dat zodra de gebruiken van iemand die speciaal of ongebruikelijk zijn en de gebruiken van iemand die met het overgrote deel van de bevolking overeenkomt in evenwicht zijn, je ‘normaal’ te noemen bent. Uiteraard maakt het ook uit in hoeverre de gebruiken gebruikelijk zijn. Misschien is het wel leuk mijn gebruiken op te schrijven en ze te plaatsen waar ik denk dat ze horen. Meteen ook handig als voorbeeld.

Ongebruikelijke gebruiken:
- Ik zit op een particuliere school zonder vast rooster die democratisch werkt.
- Ik heb een veel meer uitgesproken mening dan veel van mijn leeftijdgenoten.
- Ik poets vrijwel altijd alleen mijn tanden ’s avonds. (Slecht hè?)
- Ik woon op twee uur reizen met het openbaarvervoer van mijn school vandaan.
- Het leeuwendeel van mijn vrienden woont in een andere provincie (en ik ben geen grens gevalletje).
- Er staan twee bedden op mijn kamer (en ik deel mijn kamer met niemand anders).
- Ik kijk bijna nooit chagerijnig in de trein.
- Ik ski al sinds mijn vierde vrijwel elk jaar.
- Ik kijk geen Idols.
- Ik probeer zoveel mogelijk mijn eigen mening te vormen en wil enkel dingen omdat ik het zelf wil en niet omdat de maatschappij mij heeft laten denken dat ik het wil (lees: mode, vriendjes, make-up…).

Gebruikelijke gebruiken:
- Ik heb leuke vrienden.
- Ik hou van mijn ouders.
- Ik was me gemiddeld 3-6 keer per week.
- Ik kan zwemmen.
- Ik weet nog maar heel weinig van wat ik geleerd heb op school in de eerste en de tweede.
- Ik was me met water.
- Mijn tanden poets ik met tandpasta en een tandenborstel.
- Ik heb vooroordelen.
- Ik lees altijd ondertitelingen. Ook als het geluid uitstekend verstaanbaar Nederlands is.
- Ik ben hetroseksueel.

Het is nog best moeilijk voor beide tien dingen op te noemen. Vooral de ongebruikelijke gebruiken, dan zijn de dingen die ik bedenk wel ongebruikelijk voor mijn leeftijd maar voor latere leeftijd niet. Ik heb uiteindelijk toch een paar dingetjes opgenoemd die (voornamelijk) alleen voor mijn leeftijd gelden. Verder waren de ongebruikelijke gebruiken best lastig omdat, vlak voor ik het wilde opschrijven, ik begon te twijfelen of het nou wel zo ongebruikelijk was. Misschien ben ik wel normaler dan ik dacht.

Het was verder wel een leuke opdracht. Leuk om zelf misschien een keer te proberen?

Het onstaan van de leerplicht

2006-03-15T12:50:00.000+01:00

School, of eigenlijk leerplicht, is om een goed doordachte reden bedacht. Kinderen liepen doelloos op straat rond want ze mochten niet meer werken en er waren veel arbeiders die niet konden lezen of schrijven. De gedachte die volgde was logisch: leerplicht. Zo waren de kinderen van de straat en konden ze tenminste lezen en schrijven als ze ouder waren. Zo sloeg men twee vliegen in één klap. De kinderen vonden het geweldig dat ze naar school konden. Dan konden ze eindelijk leren lezen en schrijven. Daarom werkte het. Kinderen waren intrinsiek gemotiveerd en leerden graag. Ze wilden een betere toekomst voor hun eigen kinderen en goed opgeleid een baan zoeken. School was vrijwel de enige optie om te leren lezen. In de omgeving van de kinderen waren er namelijk weinig mogelijkheden naast school om te leren lezen; bijna niemand in de omgeving kon lezen of schrijven, thuis en in de omgeving waren weinig boeken en je kon best overleven zonder te lezen, het was zelfs gebruikelijk. Er was dus ook weinig prikkeling voor de kinderen. Behalve het idee dat je met een goede opleiding een betere baan kon krijgen en dus een betere toekomst. School gaf deze toekomst. School was een geweldige uitvinding voor de maatschappij.

Maar school heeft zijn plicht gedaan. Als je nu om je heen kijkt zie je kinderen die niet naar school willen, niet naar school gaan. Een regering die steeds strengere regels maakt zodat de kinderen wel naar school moeten. Wat juist averechts werkt. Een systeem waarin men lang niet alleen leert wat men nodig heeft in de toekomst. (Maar ook dingen die er in de loop van de tijd bij zijn gekomen omdat een paar mensen vonden dat het moest. Helaas voor die mensen, het meeste vergeten de kinderen. Zodra kinderen het nut van weten ergens niet inzien zal dit niet op de lange termijn onthouden worden.) Een systeem dat nooit kan werken voor elk kind. Kinderen worden in grote klassen gezet met soms zelfs meer dan dertig leerlingen. Kinderen die al niet gemotiveerd zijn kunnen in een grote klas nooit hun motivatie vinden. De leraar kent de kinderen niet goed genoeg en kan niet elk kind een andere manier van lesgeven aanbieden. Terwijl dat juist nodig is voor die motivatie.

We leven niet meer in de tijd van de arbeiders. We leven niet meer in de tijd dat het in de maatschappij niet vanzelfsprekend is om te kunnen lezen. Als men nu niet meer naar school gaat worden de kinderen wel voldoende geprikkeld om te willen lezen; overal staan bordjes met dingen erop geschreven, boeken zijn er in overvloed, op elke verpakking staat wel iets geschreven. Kinderen willen leren wat hun ouders en de rest van de omgeving voortdurend doet. Bij het koken, wandelen, tv-kijken, computeren, lezen uiteraard, reizen… Noem maar op. Het is een onderdeel van ons dagelijks leven. Dit geldt voor alles wat men nodig heeft in de maatschappij. Zet een kind in de maatschappij en het kind wil alles leren wat er nodig is.

Hier is mijn weblog dan...

2006-03-15T12:31:00.000+01:00

Nou, ik heb nu een weblog gestart... Nu maar hopen dat ik het vaak genoeg up-date...